Pomiary

Wymiar trafia do aplikacji na cztery sposoby: ręcznie, przez dalmierz laserowy z Bluetooth, przez kamerę albo ze zdjęcia o znanej skali. Każdy sposób zapisuje w krawędziach obiektu. Jakie kształty są dostępne i jak zakłada się obiekt, opisuje rozdział „Kształty i elementy budowlane”.

Ekran pomiaru

U góry stoi szkic kształtu — stuknięcie pokazuje go na pełnym ekranie — pod nim karta „Wynik”: dla powierzchni Powierzchnia i Obwód, dla obiektów liniowych Metry bieżące, dla brył Objętość i Pole powierzchni. Zależnie od kształtu dochodzą dalsze karty, np. dla wycięć. W sekcji „Krawędzie” każda krawędź ma swoją wartość i trzy przyciski:

U góry po prawej ikona aparatu otwiera dokumentację fotograficzną obiektu (rozdział „Dokumentacja fotograficzna”), ✎ zmienia jego nazwę, Cofnij wycofuje ostatni krok pomiaru (zob. „Cofanie”), a Historia pokazuje historię pomiarów wszystkich krawędzi.

Grupa ścian ma własny ekran pomiaru: każdy wiersz ma tylko DISTO i Ręcznie; nie ma tam „Więcej trybow …” ani historii, a „Cofnij” stoi w nagłówku (rozdział „Kształty i elementy budowlane”).

Pomiar ręczny

Sposób, który działa wszędzie: na każdym urządzeniu, w przeglądarce i w każdym planie, bez osprzętu i bez uprawnień.

Ręcznie otwiera „Wpis ręczny”. Wpisuje się w jednostce długości widocznej obok pola — domyślnie są to milimetry, zmienić ją można w Ustawienia › Jednostka długości. Przecinek i kropka są traktowane jako znak dziesiętny; separatora tysięcy pole nie zna, „2.500” zostanie odczytane jako 2,5. Przyjmowane są tylko wartości większe od zera. Zastosuj zapisuje, Anuluj odrzuca. Na iPhonie i iPadzie nad klawiaturą numeryczną znajduje się pasek „Gotowe”, ponieważ klawiatura nie ma tam klawisza zatwierdzenia.

Pomiar dalmierzem laserowym

Aufmasstool łączy się przez Bluetooth z dalmierzem Leica DISTO. Dalmierz należy do planu Basic; bez niego DISTO i „Połącz” otwierają przegląd planów (rozdział „Plany taryfowe”).

Parowanie odbywa się w oknie „Połącz urządzenie pomiarowe”. Otwiera je Połącz na pasku na samej górze, który w całej aplikacji pokazuje stan połączenia, albo „Połącz urządzenie” w pytaniu „Brak połączenia”, które pojawia się po stuknięciu DISTO bez sparowanego urządzenia.

Na smartfonie i tablecie „Szukaj urządzenia pomiarowego” wyszukuje urządzenia; stuknięcie wiersza pod „Znalezione urządzenia” paruje. Gdy Bluetooth jest wyłączony, przycisk nazywa się „Bluetooth wył.” i jest zablokowany; gdy parowanie się nie uda, przyczyna stoi pod „Połączenie nieudane”. Nawiązanie połączenia trwa czasem kilka sekund — w tym czasie nie stukać ponownie. Potem pasek u góry pokazuje „Połączono” z nazwą urządzenia, a po każdym pomiarze odebraną wartość. Pod przyciskiem wyszukiwania widnieje „Ostatnio połączono: …” z nazwą ostatnio sparowanego urządzenia.

Na Androidzie do wersji 11 system wyszukuje urządzenia Bluetooth tylko z uprawnieniem do lokalizacji. Jeśli go brakuje, aplikacja przed wyszukiwaniem wyjaśnia w oknie „Dlaczego lokalizacja?”, do czego jest potrzebne; „Dalej” otwiera zapytanie systemu. Lokalizacji aplikacja przy tym nie ustala. Jeśli usługa lokalizacji urządzenia jest wyłączona, wyszukiwanie nic nie znajduje; wtedy pod przyciskiem wyszukiwania widnieje wskazówka z przyciskiem „Otwórz ustawienia lokalizacji”. Jeśli uprawnienie zostanie odrzucone — dla Bluetooth lub, do Androida 11, dla lokalizacji — aplikacja zgłasza „Brak uprawnienia”; nadać je można w ustawieniach urządzenia przy tej aplikacji.

W przeglądarce urządzenie wybiera sama przeglądarka: okno pokazuje tylko przycisk „Połącz urządzenie pomiarowe” (potem „Rozłącz”), a gdy urządzenie było już sparowane, nad nim „Połączono z …” albo „Ostatnio połączono: …”. Działa to w Chrome, Edge i Operze. Safari i Firefox nie obsługują Bluetooth: tam w oknie widnieje „Parowanie tutaj niemożliwe” z powodem „Ta przeglądarka nie obsługuje Bluetooth — Safari i Firefox tego nie potrafią. …”, „Leica DISTO” w „Więcej trybow …” jest wyszarzony z tym samym powodem, a wymiary wpisuje się ręcznie.

Gdy dalmierz jest sparowany w przeglądarce, przycisk DISTO przy krawędzi mierzy, a „Leica DISTO” w „Więcej trybow …” można wybrać. Jeśli połączenie się zerwie — dalmierz jest wyłączony albo poza zasięgiem — pasek u góry przechodzi na „Rozłączono”, a okno podaje „Połączenie przerwane: Urządzenie zakończyło połączenie”. Wtedy sparować ponownie przyciskiem „Połącz urządzenie pomiarowe”. Nazwy urządzenia pasek w przeglądarce nie pokazuje.

Pomiar sparowanym urządzeniem

1. Na ekranie pomiaru stuknąć DISTO. Przycisk pokazuje „⏳ DISTO…”, u góry widnieje „Oczekiwanie na pomiar DISTO dla …”; ✕ obok przerywa.
2. Nacisnąć spust dalmierza.
3. Wartość trafia do krawędzi, a wynik zmienia się natychmiast.

Nowa wartość zastępuje istniejącą bez pytania; stara pozostaje w historii pomiarów.

Przebieg automatyczny

Dla kształtów o kilku krawędziach aplikacja po każdej przejętej wartości nastawia na odbiór następną otwartą krawędź. Przebieg rusza sam po „Utwórz i zmierz”, a poza tym przez „Kontynuuj auto-pomiar” nad krawędziami. U góry widać, która krawędź jest kolejna; „Zakończ pomiary” albo ✕ go kończą, a po ostatniej krawędzi aplikacja zgłasza „Wszystko zmierzone”. Jeśli żaden dalmierz nie jest sparowany, pyta „Brak połączenia”; Anuluj kończy przebieg, ręcznie można mierzyć dalej w każdej chwili.

• Metry bieżące: po każdym pomiarze dochodzi nowa krawędź, a u góry widnieje dotychczasowa suma. Dopiero „Zakończ pomiary” kończy przebieg i usuwa dołączoną pustą krawędź.
• Grupa ścian: najpierw wspólna wysokość, potem ściana po ścianie; po ostatniej ścianie aplikacja zakłada następną. „Zakończ pomiary”, Anuluj w komunikacie u góry i strzałka „‹” kończą przebieg i usuwają pustą ścianę na końcu, o ile nic na niej nie zmierzono i nie ma wycięcia. Wycięcia mierzy się potem pojedynczo.
• Narysowany wielokąt: tu przebieg nie jest dostępny, bo każda krawędź ma już wartość wstępną (rozdział „Kształty i elementy budowlane”).

Pomiar kamerą

Kafelek „Kamerą” u góry listy obiektów otwiera „Zmierz kamerą”. Każdy sposób zakłada tam nowy obiekt w pomieszczeniu:

„Więcej trybow …” na ekranie pomiaru mierzy natomiast pojedynczą krawędź. Obok Leica DISTO i Ręczne wprowadzenie są tam pomiar na płaszczyźnie (dwa punkty na powierzchni rozpoznanej przez urządzenie, np. na ścianie), Odcinek AR (stuknięcie początku i końca kamerą — odcinek staje się wartością tej krawędzi), Podłoga → sufit (wysokość pomieszczenia między rozpoznaną płaszczyzną podłogi i sufitu) oraz Foto-referencja (dalej jak w „Zmierz na zdjęciu”).

Co działa na którym urządzeniu

Obie listy są zawsze kompletne; to, co tutaj nie działa, jest wyszarzone i podaje powód.

• „Zmierz obiekt / prostopadłościan” na Androidzie bierze cztery punkty: narożnik przedniej krawędzi, drugi narożnik przedniej krawędzi (szerokość), punkt na tylnej krawędzi (głębokość) i górny punkt obiektu (wysokość); „Cofnij punkt” cofa ostatni punkt, „Gotowe” przejmuje.
• Na Androidzie „Zmierz obiekt / prostopadłościan” nie daje obecnie wiarygodnych wymiarów. Przedmioty należy tam mierzyć dalmierzem albo ręcznie.
• W przeglądarce nie ma pomiaru AR. Dostępne pozostają „Zmierz na zdjęciu” oraz w „Więcej trybow …” „Foto-referencja”: zdjęcie znacznika pochodzi tam z okna wyboru pliku — wybrać istniejące zdjęcie albo, jeśli okno to oferuje, zrobić nowe. Kamery komputera aplikacja do tego nie używa. Pozostałe sposoby są wyszarzone i jako powód podają, że działają tylko w aplikacji na smartfonie lub tablecie.
• Pomiar kamerą należy do planu Pro, łącznie z pomiarem na zdjęciu. Bez Pro wiersze mają wskazówkę „Odblokuj w planie Pro.” i po stuknięciu otwierają przegląd planów. Na iPhonie i iPadzie lista pokazuje dopiero po odblokowaniu, które sposoby urządzenie obsługuje.

Skan pomieszczenia

„Skanuj całe pomieszczenie” pokazuje najpierw „Wskazówki dla dokładnego skanu”; „Rozpocznij skan” uruchamia rejestrację. Potem otwiera się „Sprawdź skan”:

• Nagłówek podaje liczbę rozpoznanych powierzchni i przybliżoną wysokość pomieszczenia. Model można obracać i powiększać, także na pełnym ekranie.
• Stuknięcie powierzchni pokazuje nazwę, wymiary i pewność (wysoka, średnia albo niska); przy niskiej pewności wskazówka radzi zmierzyć ponownie. „Zmień nazwę” nadaje powierzchni własną nazwę.
• Rozpoznane drzwi, okna i otwory stają się wycięciami swojej ściany.
• Przełączniki „Podłoga”, „Sufit” i „Obiekty” decydują, co zostanie przejęte. Sufit aplikacja wyprowadza z podłogi — należy go sprawdzić.
• Jeśli urządzenie dostarcza model 3D, można go udostępnić.

Dopiero „Przejmij elementy (…)” zapisuje coś w pomieszczeniu; Anuluj odrzuca skan. Potem „Skan zakończony” podaje, ile przejęto, a ile odrzucono, a kafelek „Widok 3D” na liście obiektów ponownie otwiera zeskanowane pomieszczenie.

Obrys pomieszczenia

Na Androidzie „Zmierz obrys pomieszczenia” zastępuje skan pomieszczenia. Przebieg ma trzy kroki, instrukcja widnieje każdorazowo na obrazie:

1. Narożniki podłogi stuknąć po kolei, co najmniej trzy i najwyżej 24, potem „Dalej”.
2. Wysokość: stuknąć sufit lub górną krawędź ściany.
3. Otwory: przycisk „Rodzaj: …” przełącza między drzwiami, oknem i przejściem; dla każdego otworu stuknąć dwa przeciwległe narożniki. „Gotowe” kończy rejestrację; dopóki otwór ma dopiero jeden narożnik, przycisk jest zablokowany.

„Cofnij punkt” cofa krok po kroku — najpierw otwarty narożnik, potem ostatni otwór, potem wysokość, potem do narożników podłogi. Następnie aplikacja zakłada w pomieszczeniu obiekt „Grupa ścian”: dla każdej ściany jeden wiersz („Ściana 1”, „Ściana 2” …) z długością i wspólną wysokością, otwory jako wycięcia ich ściany; grupę ścian można dalej edytować w edytorze grupy ścian. Do tego „Podłoga” i „Sufit” jako dowolny wielokąt; sufit przejmuje obrys podłogi. Komunikat „Dodano obrys pomieszczenia” podaje liczbę ścian, powierzchnię podłogi i powierzchnię ścian netto według reguły pomijania potrąceń projektu. Otworów bez użytecznych wymiarów aplikacja nie przejmuje i podaje ich liczbę. Jeśli z punktów nie powstaje pomieszczenie, niczego nie zakłada i o tym informuje.

Pomiar na zdjęciu

Droga bez AR i bez LiDAR: kartkę o znanym wymiarze przykłada się do powierzchni i fotografuje razem z nią; z tego zdjęcie otrzymuje skalę. Przed zdjęciem aplikacja pyta „Wybierz obiekt referencyjny”:

• „Kartka DIN A4 (210×297 mm)” — dowolna biała kartka papieru; niezawodnie rozpoznawana tylko do około 1,5 m odległości zdjęcia.
• „Marker ArUco na A4”, „na A3” albo „na A2” — wydruk z Ustawienia › Marker referencyjny, przy większych odległościach w A3 albo A2. Czarny kwadrat ma odpowiednio 180, 260 albo 380 mm szerokości i właśnie z tą liczbą aplikacja liczy: arkusz drukować w oryginalnym rozmiarze (100 %), nie „dopasuj do rozmiaru strony”.

Po zdjęciu otwiera się „Pomiar ze zdjęcia”: po stuknięciu dwóch punktów na dole widnieje Odległość; Przejmij ją zapisuje, Zresetuj usuwa punkty. Zdjęcie można powiększać i przesuwać; przełączniki „Punkt” i „Przesuwanie” zapobiegają temu, by przesunięcie palcem postawiło przypadkiem punkt, a „Resetuj widok” przywraca całe zdjęcie.

Na urządzeniach z Androidem i w przeglądarce

W przeglądarce „Wybierz obiekt referencyjny” mówi z góry, że zdjęcie pochodzi z okna wyboru pliku: wybrać istniejące zdjęcie znacznika albo, jeśli okno to oferuje, zrobić nowe. Analiza przebiega jak na Androidzie.

Nadrukowany wzór jest odczytywany. Aplikacja rozpoznaje, który arkusz leży w kadrze, i liczy z jego długością krawędzi; pomyłka przy wyborze nie powoduje błędnego pomiaru. Zamiast zgadywać, przerywa i mówi, co zrobić, gdy arkusza brakuje albo jest ucięty (objąć go kadrem w całości), gdy jest w kadrze za mały (podejść bliżej albo użyć większego znacznika) albo gdy sfotografowano go zbyt ukośnie (stanąć możliwie na wprost).

Okno pomiaru pokazuje całe zdjęcie. Oba punkty muszą leżeć na tej samej powierzchni co arkusz; w przeciwnym razie „Przejmij” pozostaje szare, a wskazówka wyjaśnia dlaczego.

Biała kartka DIN A4 nie ma wzoru. Sprawdzane są tylko proporcje; arkusz Letter albo przeskalowany wydruk daje więc błędne liczby, choć nic tego nie zdradza. Nad zdjęciem widnieje w takim przypadku „Skalę oszacowano na podstawie formatu kartki — dla dokładnych wymiarów użyj wydrukowanego znacznika.”

Na iPhonie i iPadzie

Pomiar na zdjęciu nie nadaje się tam obecnie do obmiaru. Wzór nie jest odczytywany, a okno pomiaru pokazuje tylko wyprostowaną kartkę lub sam znacznik — ściany obok nie da się na nim zmierzyć. Wymiary należy tam brać dalmierzem, jednym ze sposobów AR albo ręcznie.

Historia pomiarów

Zapisywana jest każda wartość wpisana do krawędzi przez DISTO, Ręcznie, „Więcej trybow …” albo „Kamerą”, tak samo usunięcie zmierzonej krawędzi i każdy wymiar wycięcia w prostokącie. Dłuższe przytrzymanie krawędzi otwiera jej „Historia pomiarów”, przycisk Historia u góry po prawej — historię wszystkich krawędzi. Elementy budowlane mają własny przebieg zmian (rozdział „Kształty i elementy budowlane”).

Każdy wpis pokazuje datę i godzinę, wartość oraz, jeśli taka była, poprzednią wartość z różnicą; najwyższy to „Aktualna wartość”. Do tego każdy wpis podaje swoje źródło, np. „DISTO” ze skrótem urządzenia, „Pomiar AR” (także dla podłoga → sufit i obrysu pomieszczenia), „Foto-referencja” albo „Ręcznie”; drogę, której ta wersja aplikacji nie zna, nazywa „Nieznane źródło”. Jeśli sposób pomiaru zgłosił dokładność, widnieje ona obok jako „± … mm”. Usunięta krawędź pojawia się z wartością 0.

Cofanie

Przy obiekcie: ostatni krok pomiaru

„Cofnij” na ekranie pomiaru i w nagłówku grupy ścian wycofuje najnowszy krok pomiaru obiektu w całości — wartość pomiaru, ale też zmienioną liczbę krawędzi wraz z ich wartościami, przeskalowany lub zmieniony kształt, zmienione wycięcia, automatyczne porządkowanie, a przy grupie ścian założoną lub usuniętą ścianę wraz z wycięciami. Wielokrotne stuknięcie cofa krok po kroku. Przycisk podaje, co wycofuje — krawędź, ścianę, wycięcie albo wysokość ścian, np. „Cofnij: Ściana północna”; jeśli kroku nie da się przypisać do nazwy, brzmi tylko „Cofnij”. Przy włączonej chmurze działa to ponad urządzeniami: najnowszy krok może pochodzić także z innego urządzenia.

Jeśli stan od tego czasu się zmienił — na innym urządzeniu lub w inny sposób — aplikacja niczego nie cofa i o tym informuje; w przeciwnym razie nowszy stan by przepadł.

Pasek cofania

Po edycji — nazwy, adresu, notatki, wartości pomiaru — na dole przez kilka sekund widnieje pasek cofania: co się stało, np. Zmierzono „Ściana północna”, oraz przycisk „Cofnij”. Wycofuje on ostatnie kroki tej sesji, do dwudziestu, najnowszy jako pierwszy; sam pasek to mówi: „Cofanie działa do ponownego uruchomienia aplikacji.” W przeglądarce to samo robią Ctrl+Z, a na Macu Cmd+Z, chyba że kursor stoi w polu tekstowym albo otwarte jest okno dialogowe. Także tutaj obowiązuje: jeśli stan w międzyczasie się zmienił, zostaje, a aplikacja o tym informuje.

Także na arkuszu pomiarowym pasek wycofuje trzy kroki: edycję nagłówka, przypisanie lub odłączenie obiektów oraz złożenie. Zatwierdzenia nie — zatwierdzony arkusz nie ma drogi powrotnej. Jeśli obiekt leży już na złożonym lub zatwierdzonym arkuszu, pasek niczego przy nim nie wycofuje i o tym informuje.

Usunięte elementy nie wracają przez pasek, lecz z kosza (rozdział „Projekty i struktura”).

Kontrole podczas pomiaru

• „Kształt zamknięty” / „Kształt nie zamknięty” pokazuje przy wielokątach odchyłkę w milimetrach. Jeśli kształt jest otwarty, aplikacja proponuje dodatkową krawędź zamykającą („+ Dodaj krawędź …”), istniejące krawędzie pozostają bez zmian. Przy starszym kształcie „Nieregularny (prostokątny)” korekta zmienia natomiast istniejące krawędzie i najpierw pyta „Nadpisać istniejącą krawędź?”.
• „Usunąć zmierzone krawędzie?” — o to aplikacja pyta, gdy przy zmniejszaniu liczby krawędzi odpadłyby zmierzone wartości, i wymienia je.
• „Coś jest jeszcze otwarte” pojawia się przy wychodzeniu strzałką „‹” w nagłówku, gdy czegoś brakuje — niezmierzonej krawędzi, niepełnego wymiaru wycięcia, przy grupie ścian wysokości. Znak ⚠ oznacza to, czego obiekt koniecznie potrzebuje, by trafić do zestawień. Do wyboru są „Mierz dalej”, „Wyjdź mimo to” oraz, gdzie jest co usunąć, „Uporządkuj automatycznie”: usuwa puste krawędzie liniowe, puste ściany i wycięcia, w prostokącie także wycięcie z dopiero jednym wymiarem. Gest wstecz urządzenia i przycisk wstecz przeglądarki opuszczają obiekt bez tego pytania.
• „Taki kształt nie może istnieć” — tak to samo pytanie oznacza znakiem ⚠ w pełni zmierzony kształt, który geometrycznie jest niemożliwy, i podaje dlaczego: trójkąt, w którym jeden bok nie jest krótszy od sumy dwóch pozostałych; wycięcie lub otwór równe powierzchni albo od niej większe; wycięcie większe niż jego ściana lub powierzchnia; wycięcia łącznie większe niż powierzchnia; wielokąt, którego krawędzie przecinają się lub stykają. Wskazówka nie zmienia ilości — wielokąt z przecinającymi się krawędziami liczy się dalej z obliczoną powierzchnią. Dlatego kształt należy zmierzyć ponownie. Przed wystawieniem dokumentu i przed przekazaniem obmiaru aplikacja wymienia takie obiekty jeszcze raz z nazwy, jeśli są przypisane do pozycji przedmiaru (rozdział „Rozliczanie”).

Czego tu świadomie nie ma

• Reguły pomijania potrąceń. Ekran pomiaru pokazuje czystą geometrię; ilość do rozliczenia widnieje na liście obiektów i w rozliczeniu (rozdział „Rozliczanie”).
• Mierzenie na zdjęciu z danymi głębi nie zapisuje wymiaru w krawędzi, lecz opis na zdjęciu (rozdział „Dokumentacja fotograficzna”).
• Zapewnienia o dokładności. Żaden sposób nie jest uznany za „wystarczająco dokładny do odbioru”; dokładność zależy od urządzenia, od światła i od odległości.